هفت تیر ۷tir.com به قلم ساسان آقایی : این تاریخی ترین لحظهی بشر هزارهی سوم خواهد بود، لحظهای که چکش قاضی دادگاه بر روی میز کوبیده شود، نفس از کسی برنخیزد و در برابر چشم میلیونها نفر، یک “قصاب راستین” تاوان «جنایتهای جنگی» خود را سرانجام میببیند.
قاضی میایستد و به نام “عدالت” حکم بازداشت یک جنایتکار جنگی را اعلام میکند؛ از این پس مجاز خواهید بود هر کجا “عمر بشیر” را دیدید، او را دستگیر و به اینترپل تحویل دهید تا برای همیشه سودان از شر او آسوده شود و دمی بیاساید.
میلیونها انسانی که “عمر بشیر”، رییسجمهور خودخواندهی سودان در خاک خونین “دارفور” دفن کرده و میلیونها آواره و گرسنهای که او آنها را کوچانده، احتمالن نخواهند توانست یکی از تاریخیترین دادگاههای لاهه و لحظهی “انتقام” خود را به تماشا بنشینند اما بیشک کبوترها خبر این پیروزی را به مردم رنجکشیدهی دارفور خواهند رساند؛ غریو شادی را خواهید شنید که آفریقا را تکان میدهد.
این چند ساعت هم که بگذرد، انتظار فعالان حقوق بشر پایان مییابد و دادگاه جنایی جهانی لاهه دستور جلب عمر بشیر، دیکتاتور سودان را صادر خواهد کرد.
این حکم میتواند از آن رو یکی از تاریخیترین احکام دادگاه لاهه باشد که در تاریخ این دادگاه بیسابقه تلقی میشود. پیش از این لاهه تنها توانسته بود رهبران برکنار شده از قدرت را به عنوان جنایتکار جنگی محاکمه کند اما این نخستین بار است که رهبر در قدرت یک کشور به اتهام جنایتهای جنگی در دادگاه جهانی محاکمه میشود.
مدافعان حقوق بشر در سراسر جهان در انتظار این لحظهی تاریخی هستند تا منشور جهانشمول حقوق بشر در ۶۰ سالگی خود روزنهای به سوی روزهای پربارتری را بینید. اگر بشیر در دادگاه لاهه شکست بخورد که از این شکست از هماکنون روشن است، این سرآغازی خواهد بود برای آن که تمامی “ناقضان حقوق بشر” در سراسر جهان روزهای خود را با کابوس محاکمه و بازداشت بگذرانند و خواب آسودهای که بر ملت خود حرام کردهاند بر بستر آنها نیز سایه افکند.
پس از آنکه حکم جلب عمر بشیر صادر شود، به گفتهی “ریچارد دیکر” مدیر برنامهی عدالت بینالمللی دیدهبان حقوق بشر؛ پوستر Wanted اینبار با تصویر دیکتاتور سودانی چاپ خواهد شد. او مسوولترین فرد در جنایتهای وحشتناک رخداه در دارفور است و میلیونها پوستر این «مجرم خطرناک» دیوارهای سراسر جهان را خواهد پوشاند.
دارفور، جایی است که عمر بشیر در طول ۵ سال جنایت مستمر خود، توانست خاک آنجا را زیر و رو کند و دشتی فراخ از مردگان بسازد. این هولناکترین جنایت هزارهی سوم تا به امروز بوده؛ سه میلیون کشته و ناپدید و سه میلیون آواره.
از روزی که این نسلکشی بیهمتای مزدوارن “بنجاوید” به دستور عمر بشیر افشا شده، او نتوانسته از نگاههای خشمگین مردم سراسر جهان بگریزد. کمیتهی هلوکاست کنگرهی آمریکا، جنایتها در دارفور، را در زمرهی «نسلکشی» قلمداد کرد و شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز درچندین مرتبه به تحریم حکومت سودان رای داده است.
اوضاع زمانی بدتر شد که در ١۴ ژوییه ٢٠٠٨ دادستان لاهه، “لوییس مورنو اوکامپو” از قاضیان دادگاه درخواست دستور بازداشت عمر بشیر را کرد. به این ترتیب راه برای بازداشت وی هموار شد و دیکتاتور چنان میهراسید که در سفری کاری به قطر “مخفیانه” و با سوختگیری هواپیما روی هوا و از راهی غیرمعمول توانست به دوحه برود و به خارطوم بازگردد؛ ساده است، عمر بشیر ۶۵ ساله از آن میترسید که هواپیماهای ناتو در آسمان چارتر وی را محاصره و وادار به فرود کنند تا او در چهارم دسامبر ۲۰۰۹ در برابر میز قاضیان دادگاه لاهه بایستد.
اما اکنون در کاخ ریاستجمهوری سودان چه میگذرد؟
هراس و ترس و دلهره بر دیوارها سایه افکنده و مقامهای رژیم توتالیتر ناامیدانه آخرین رایزنیها را با اتحادیهی آفریقا، ناقضان حقوق بشر در چین و اتحادیه عرب انجام میدهند تا شاید چرخ توقفناپذیر این دادگاه تاریخی از حرکت بازداشته شود. آنها تهدید کردهاند که صدور دستور جلب عمر بشیر، دیکتاتور را به جنون میکشد و او شاید دست به یک انتقامجویی دیوانهوار برند. هدف میتواند کمپ آوارگان دارفور در مرز سودان با نزدیک به ۵/۲ میلیون آواره باشد اما دیکتاتور سودانی خود بهتر میداند که با صدور رای دادگاه مجالی برای هیچ کاری نخواهد یافت جز آن که به خوبی مراقب خود باشد تا دستگیر نشود! بشیر باید در نزد مجرمان سابقهدار، راههای زندگی مخفی را برای سالهای بعدی بهخوبی بیاموزد.
در پی دستور جلب او، رییسجمهور خودخواندهی سودان ناچار خواهد بود تا در خارطوم باقی بماند و هیچ سفری در خارج از مرزهای سودان نخواهد داشت. دولت منزوی وی، متزلزلتر شده و راه بر شورش علیه بیستوچهار سال دیکتاتوری وی هموار میشود. دستور جلب بشیر یا به سقوطش میانجامد و یا سبب مرگ او در “زندان” کاخ مانند خود خواهد شد. این حکم، بشیر را به اسارت یک چهاردیواری دلهرهآور درمیآورد چرا که هر آن امکان دارد، نیروهای ائتلاف ضدتروریسم کاخ او را هدف قرار دهند یا به وسیلهی نیروهای فریفته شده با جایزهی میلیون دلاری دستگیری یک جنایتکار جنگی به دست قانون سپرده شود.
طلوع فردا، پایان دیکتاتور خونریز دیگری و بامدادی حقوقبشرمدارانه است. زنگ پایان نشست فردای لاهه که به صدا درآید گویی در گوش ناقضان حقوق بشر در «برمه، کرهی شمالی، زیمباوه، کوبا» و چندین حکومت دیگر نیز ناقوس مرگ را مینوازند. در ساعت ۱۴ ظهر به وقت لاهه “سیلوانا آربیا” و “لورنس بلریون” منشی و سخنگوی رسمی دادگاه لاهه نام خود را با صدور نخستین حکم جلب رهبر در قدرت یک کشور وارد تاریخ خواهند کرد.
. *** .
گزارش روزنامه “کریستین ساینس مانیتور” از این رخداد تاریخی را بخوانید :
« بشیر در دیدار اخیرش با حسنی مبارک رییس جمهور مصر و یکی از قویترین کشورهای اتحادیهی عرب، نگرانیهای خود را در مورد آیندهی کشورش در صورت صدور قرار بازداشت توضیح داد.
دادگاه کیفری بینالمللی عنوان کرده است که در روز چهارم مارس (۱۴ اسفند) نظر خود را در این مورد اعلام خواهد کرد. حامیان حقوق بشر استدلال میکنند که هدف دادگاه کیفری بینالمللی (مستقر در لاهه) در اجرای عدالت، رهبری او و تواناییاش را برای امضای توافق صلح با شورشیان دارفور تضعیف میکند. اما اگر چه رییس جمهور سودان تعداد زیادی حامی از اعضای اتحادیهی آفریقا و اتحادیه عرب گرفته تا چین برای خود فراهم کرده، اما به نظر میرسد دورهاش دیگر پایان یافته است.
جان پرندر گاست، رییس مشترک پروژهی “Enough “(کافی) که یک گروه طرفدار آفریقا مستقر در واشنگتن است، میگوید: هیچ راه خروجی وجود ندارد. البته بشیر در پی کسب تمامی حمایتهای سیاسی است، اما بالاخره اگر کشورهایی به اندازهی کافی روابط خود را با سودان به مرور زمان به این دلیل کاهش دهند که رییس کشور یک مجرم جنگی محکوم است، در آن صورت حزب حاکم سودان نیز سخت به این فکر خواهد کرد که دیگر چقدر میتواند از رهبرش حمایت کند.
وی میافزاید: آن اعضای حزب بشیر که نمیخواهند شاهد کاهش بیشتر مشروعیت سودان باشند، برای تغییر آرام رهبریشان اقدام خواهند کرد.
میلوسویچ، تیلور… و بشیر؟
رییسجمهور سودان همانند اسلوبودان میلوسویچ، رییس جمهور صربستان و چارلز تیلور، رییس جمهور لیبریا، در برابر سیستم تقریبا جدید بینالمللی قرار گرفته که بدان منظور طراحی شده تا رهبران ملی و دیگر رهبران نتوانند دست به جنایات ضدبشری زده و از زیر مسوولیت آن فرار کنند. اما البته بشیر در قیاس با میلوسویچ و تیلور ابزار بیشتری در اختیار دارد زیرا او هنوز هم در حال حاضر رییس جمهور یک کشور است.
در حالی که بشیر احتمالا چندین حامی دارد، به ویژه آن که بیشتر کشورهای پیشرفتهی جهان نیز نگرانی خود را از فراتر رفتن دادگاه لاهه از حدود و اختیارات قضاییاش ابراز کردهاند، اما دادگاه لاهه از موضع خود کوتاه نیامده است.
لاریجانی به دستور سید علی خامنه ای به سودان رفت
پس از آنکه خامنه ای در کنگره حمایت از فلسطین که در تهران برگزار شد مفصل در مورد جنایت های اسرائیل صحبت کرد و خواستار محاکمه مقامات اسرائیلی در دادگاه های بین المللی شد ، علی لاریجانی را با دستور ماموریت حمایت از عمر البشیر که بزرگ ترین رهبر جنایتکار حال حاضر جهان است و در قتل و عام سیصد هزار نفر دست داشته است ، به سودان فرستاد . نشریه پاراد که هر سال بدترین دیکتاتوران حال حاضر جهان را مشخص می کند سال گذشته مقام اول را به عمر البشیر حاکم سودان داده بود و آیت الله خامنه ای در انتخاب آن نشریه به مقام سوم رسید .
حال حکم دادگاه لاهه که برای اولین بار یک حاکم در قدرت را محکوم می کند و به اینترپل دستور دستگیری او را می دهد هراسی عمیق در دل همه دیکتاتوران غیر منتخب جهان بوجود آورده است ، چنان که به وضوخ مشخص است صدای محکوم کردن این حکم و حمایت از حاکم جنایتکار سودان از حلقوم سخنگویان کدام حاکمین خارج می شود . دیروز زمانی که سومین قتل پیاپی در زندان گورهدشت کرج اتفاق افتاد و زندانی سیاسی دیگری از دنیا رفت ، لاریجانی برای حمایت از عمر البشیر حاکم مستبد و جنایتکار سودان ، در دارفور حضور داشت تا حمایت رهبر انقلاب از رئیس جمهور خود خوانده سودان را اعلام کند . چه گونه می شود این تضاد را توضیح داد که جمهوری اسلامی ایران به نام حمایت از مردم فلسطین در تهران کنگره برگزار کند و سپس نماینده اش را به سمت جنایتکاری بفرستد که جنایاتش صد ها برابر بیش از جنایات اسرائیل است و جرم قتل سیصد هزار نفر و دستور تجاوز به هزاران زن و کودک تحت تعقیب است . آیا همین که قصاب دارفور نام مسلمانی بر خود گذاشته است کافیست تا تقدیر شود و در تهران در آغوش آیت الله خامنه ای جای بگیرد ؟
بد نیست رهبران ایران عکسهای زیر را ببینید و پاسخ دهند که آیا در فلسطینی که از مظلومیتش دفاع میکنند این تصاویر وجود دارد ؟
یک سرهنگ فراری ارتش سودان از دستور مستقیم تجاوز به زنان و قتل کودکان در دوران خدمتش در سودان خبر داد. این دستور در سال ۲۰۰۳ هنگام حمله روستایی در جنوب دارفور صادر شد. این سرهنگ که اکنون از مخالفان دولت سودان است تصمیم گرفته است علیه حکومت سودان افشاگری کند. او پس از حملات آوریل ۲۰۰۳، از مشارکت در حملات خودداری کرد. پس از فرار از خدمت، پاهای او را با لاستیک خودروی شعله ور سوزاندند. او نهایتا موفق شد به نیروهای شورشی عیله دولت بپیوندد، پیش از آنکه کشور را ترک کند. او که همچنان کابوس می بیند و تحت درمان روانی است می گوید که بدترین صحنه، صحنه تجاوز به کودکان بود. صجنه ای که او هیچگاه فراموش نخواهد کرد. او از تصمیم دادگاه جنایتکاران جنگی برای دستگیری عمر البشیر، رییس جمهور سودان حمایت می کند.
.
در همین رابطه : او یک “جانی” است، فراری با دستانی آغشته به خون.
هر کجا “عمر بشیر” را یافتید، به نام زمین، به نام دارفور، به نام عدالت، به نام آزادی، به نام حقوق بشر، به نام اخلاق و به نام انسانیت او را بازداشت کنید. +
هفت تیر ۷tir.com به قلم ساسان آقایی : این تاریخی ترین لحظهی بشر هزارهی سوم خواهد بود، لحظهای که چکش قاضی دادگاه بر روی میز کوبیده شود، نفس از کسی برنخیزد و در برابر چشم میلیونها نفر، یک “قصاب راستین” تاوان «جنایتهای جنگی» خود را سرانجام میببیند.
قاضی میایستد و به نام “عدالت” حکم بازداشت یک جنایتکار جنگی را اعلام میکند؛ از این پس مجاز خواهید بود هر کجا “عمر بشیر” را دیدید، او را دستگیر و به اینترپل تحویل دهید تا برای همیشه سودان از شر او آسوده شود و دمی بیاساید.
میلیونها انسانی که “عمر بشیر”، رییسجمهور خودخواندهی سودان در خاک خونین “دارفور” دفن کرده و میلیونها آواره و گرسنهای که او آنها را کوچانده، احتمالن نخواهند توانست یکی از تاریخیترین دادگاههای لاهه و لحظهی “انتقام” خود را به تماشا بنشینند اما بیشک کبوترها خبر این پیروزی را به مردم رنجکشیدهی دارفور خواهند رساند؛ غریو شادی را خواهید شنید که آفریقا را تکان میدهد.
این چند ساعت هم که بگذرد، انتظار فعالان حقوق بشر پایان مییابد و دادگاه جنایی جهانی لاهه دستور جلب عمر بشیر، دیکتاتور سودان را صادر خواهد کرد.
این حکم میتواند از آن رو یکی از تاریخیترین احکام دادگاه لاهه باشد که در تاریخ این دادگاه بیسابقه تلقی میشود. پیش از این لاهه تنها توانسته بود رهبران برکنار شده از قدرت را به عنوان جنایتکار جنگی محاکمه کند اما این نخستین بار است که رهبر در قدرت یک کشور به اتهام جنایتهای جنگی در دادگاه جهانی محاکمه میشود.
مدافعان حقوق بشر در سراسر جهان در انتظار این لحظهی تاریخی هستند تا منشور جهانشمول حقوق بشر در ۶۰ سالگی خود روزنهای به سوی روزهای پربارتری را بینید. اگر بشیر در دادگاه لاهه شکست بخورد که از این شکست از هماکنون روشن است، این سرآغازی خواهد بود برای آن که تمامی “ناقضان حقوق بشر” در سراسر جهان روزهای خود را با کابوس محاکمه و بازداشت بگذرانند و خواب آسودهای که بر ملت خود حرام کردهاند بر بستر آنها نیز سایه افکند.
پس از آنکه حکم جلب عمر بشیر صادر شود، به گفتهی “ریچارد دیکر” مدیر برنامهی عدالت بینالمللی دیدهبان حقوق بشر؛ پوستر Wanted اینبار با تصویر دیکتاتور سودانی چاپ خواهد شد. او مسوولترین فرد در جنایتهای وحشتناک رخداه در دارفور است و میلیونها پوستر این «مجرم خطرناک» دیوارهای سراسر جهان را خواهد پوشاند.
دارفور، جایی است که عمر بشیر در طول ۵ سال جنایت مستمر خود، توانست خاک آنجا را زیر و رو کند و دشتی فراخ از مردگان بسازد. این هولناکترین جنایت هزارهی سوم تا به امروز بوده؛ سه میلیون کشته و ناپدید و سه میلیون آواره.
از روزی که این نسلکشی بیهمتای مزدوارن “بنجاوید” به دستور عمر بشیر افشا شده، او نتوانسته از نگاههای خشمگین مردم سراسر جهان بگریزد. کمیتهی هلوکاست کنگرهی آمریکا، جنایتها در دارفور، را در زمرهی «نسلکشی» قلمداد کرد و شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز درچندین مرتبه به تحریم حکومت سودان رای داده است.
اوضاع زمانی بدتر شد که در ١۴ ژوییه ٢٠٠٨ دادستان لاهه، “لوییس مورنو اوکامپو” از قاضیان دادگاه درخواست دستور بازداشت عمر بشیر را کرد. به این ترتیب راه برای بازداشت وی هموار شد و دیکتاتور چنان میهراسید که در سفری کاری به قطر “مخفیانه” و با سوختگیری هواپیما روی هوا و از راهی غیرمعمول توانست به دوحه برود و به خارطوم بازگردد؛ ساده است، عمر بشیر ۶۵ ساله از آن میترسید که هواپیماهای ناتو در آسمان چارتر وی را محاصره و وادار به فرود کنند تا او در چهارم دسامبر ۲۰۰۹ در برابر میز قاضیان دادگاه لاهه بایستد.
اما اکنون در کاخ ریاستجمهوری سودان چه میگذرد؟
هراس و ترس و دلهره بر دیوارها سایه افکنده و مقامهای رژیم توتالیتر ناامیدانه آخرین رایزنیها را با اتحادیهی آفریقا، ناقضان حقوق بشر در چین و اتحادیه عرب انجام میدهند تا شاید چرخ توقفناپذیر این دادگاه تاریخی از حرکت بازداشته شود. آنها تهدید کردهاند که صدور دستور جلب عمر بشیر، دیکتاتور را به جنون میکشد و او شاید دست به یک انتقامجویی دیوانهوار برند. هدف میتواند کمپ آوارگان دارفور در مرز سودان با نزدیک به ۵/۲ میلیون آواره باشد اما دیکتاتور سودانی خود بهتر میداند که با صدور رای دادگاه مجالی برای هیچ کاری نخواهد یافت جز آن که به خوبی مراقب خود باشد تا دستگیر نشود! بشیر باید در نزد مجرمان سابقهدار، راههای زندگی مخفی را برای سالهای بعدی بهخوبی بیاموزد.
در پی دستور جلب او، رییسجمهور خودخواندهی سودان ناچار خواهد بود تا در خارطوم باقی بماند و هیچ سفری در خارج از مرزهای سودان نخواهد داشت. دولت منزوی وی، متزلزلتر شده و راه بر شورش علیه بیستوچهار سال دیکتاتوری وی هموار میشود. دستور جلب بشیر یا به سقوطش میانجامد و یا سبب مرگ او در “زندان” کاخ مانند خود خواهد شد. این حکم، بشیر را به اسارت یک چهاردیواری دلهرهآور درمیآورد چرا که هر آن امکان دارد، نیروهای ائتلاف ضدتروریسم کاخ او را هدف قرار دهند یا به وسیلهی نیروهای فریفته شده با جایزهی میلیون دلاری دستگیری یک جنایتکار جنگی به دست قانون سپرده شود.
طلوع فردا، پایان دیکتاتور خونریز دیگری و بامدادی حقوقبشرمدارانه است. زنگ پایان نشست فردای لاهه که به صدا درآید گویی در گوش ناقضان حقوق بشر در «برمه، کرهی شمالی، زیمباوه، کوبا» و چندین حکومت دیگر نیز ناقوس مرگ را مینوازند. در ساعت ۱۴ ظهر به وقت لاهه “سیلوانا آربیا” و “لورنس بلریون” منشی و سخنگوی رسمی دادگاه لاهه نام خود را با صدور نخستین حکم جلب رهبر در قدرت یک کشور وارد تاریخ خواهند کرد.
. *** .
گزارش روزنامه “کریستین ساینس مانیتور” از این رخداد تاریخی را بخوانید :
« بشیر در دیدار اخیرش با حسنی مبارک رییس جمهور مصر و یکی از قویترین کشورهای اتحادیهی عرب، نگرانیهای خود را در مورد آیندهی کشورش در صورت صدور قرار بازداشت توضیح داد.
دادگاه کیفری بینالمللی عنوان کرده است که در روز چهارم مارس (۱۴ اسفند) نظر خود را در این مورد اعلام خواهد کرد. حامیان حقوق بشر استدلال میکنند که هدف دادگاه کیفری بینالمللی (مستقر در لاهه) در اجرای عدالت، رهبری او و تواناییاش را برای امضای توافق صلح با شورشیان دارفور تضعیف میکند. اما اگر چه رییس جمهور سودان تعداد زیادی حامی از اعضای اتحادیهی آفریقا و اتحادیه عرب گرفته تا چین برای خود فراهم کرده، اما به نظر میرسد دورهاش دیگر پایان یافته است.
جان پرندر گاست، رییس مشترک پروژهی “Enough “(کافی) که یک گروه طرفدار آفریقا مستقر در واشنگتن است، میگوید: هیچ راه خروجی وجود ندارد. البته بشیر در پی کسب تمامی حمایتهای سیاسی است، اما بالاخره اگر کشورهایی به اندازهی کافی روابط خود را با سودان به مرور زمان به این دلیل کاهش دهند که رییس کشور یک مجرم جنگی محکوم است، در آن صورت حزب حاکم سودان نیز سخت به این فکر خواهد کرد که دیگر چقدر میتواند از رهبرش حمایت کند.
وی میافزاید: آن اعضای حزب بشیر که نمیخواهند شاهد کاهش بیشتر مشروعیت سودان باشند، برای تغییر آرام رهبریشان اقدام خواهند کرد.
میلوسویچ، تیلور… و بشیر؟
رییسجمهور سودان همانند اسلوبودان میلوسویچ، رییس جمهور صربستان و چارلز تیلور، رییس جمهور لیبریا، در برابر سیستم تقریبا جدید بینالمللی قرار گرفته که بدان منظور طراحی شده تا رهبران ملی و دیگر رهبران نتوانند دست به جنایات ضدبشری زده و از زیر مسوولیت آن فرار کنند. اما البته بشیر در قیاس با میلوسویچ و تیلور ابزار بیشتری در اختیار دارد زیرا او هنوز هم در حال حاضر رییس جمهور یک کشور است.
در حالی که بشیر احتمالا چندین حامی دارد، به ویژه آن که بیشتر کشورهای پیشرفتهی جهان نیز نگرانی خود را از فراتر رفتن دادگاه لاهه از حدود و اختیارات قضاییاش ابراز کردهاند، اما دادگاه لاهه از موضع خود کوتاه نیامده است.
لاریجانی به دستور سید علی خامنه ای به سودان رفت
پس از آنکه خامنه ای در کنگره حمایت از فلسطین که در تهران برگزار شد مفصل در مورد جنایت های اسرائیل صحبت کرد و خواستار محاکمه مقامات اسرائیلی در دادگاه های بین المللی شد ، علی لاریجانی را با دستور ماموریت حمایت از عمر البشیر که بزرگ ترین رهبر جنایتکار حال حاضر جهان است و در قتل و عام سیصد هزار نفر دست داشته است ، به سودان فرستاد . نشریه پاراد که هر سال بدترین دیکتاتوران حال حاضر جهان را مشخص می کند سال گذشته مقام اول را به عمر البشیر حاکم سودان داده بود و آیت الله خامنه ای در انتخاب آن نشریه به مقام سوم رسید .
حال حکم دادگاه لاهه که برای اولین بار یک حاکم در قدرت را محکوم می کند و به اینترپل دستور دستگیری او را می دهد هراسی عمیق در دل همه دیکتاتوران غیر منتخب جهان بوجود آورده است ، چنان که به وضوخ مشخص است صدای محکوم کردن این حکم و حمایت از حاکم جنایتکار سودان از حلقوم سخنگویان کدام حاکمین خارج می شود . دیروز زمانی که سومین قتل پیاپی در زندان گورهدشت کرج اتفاق افتاد و زندانی سیاسی دیگری از دنیا رفت ، لاریجانی برای حمایت از عمر البشیر حاکم مستبد و جنایتکار سودان ، در دارفور حضور داشت تا حمایت رهبر انقلاب از رئیس جمهور خود خوانده سودان را اعلام کند . چه گونه می شود این تضاد را توضیح داد که جمهوری اسلامی ایران به نام حمایت از مردم فلسطین در تهران کنگره برگزار کند و سپس نماینده اش را به سمت جنایتکاری بفرستد که جنایاتش صد ها برابر بیش از جنایات اسرائیل است و جرم قتل سیصد هزار نفر و دستور تجاوز به هزاران زن و کودک تحت تعقیب است . آیا همین که قصاب دارفور نام مسلمانی بر خود گذاشته است کافیست تا تقدیر شود و در تهران در آغوش آیت الله خامنه ای جای بگیرد ؟
بد نیست رهبران ایران عکسهای زیر را ببینید و پاسخ دهند که آیا در فلسطینی که از مظلومیتش دفاع میکنند این تصاویر وجود دارد ؟
یک سرهنگ فراری ارتش سودان از دستور مستقیم تجاوز به زنان و قتل کودکان در دوران خدمتش در سودان خبر داد. این دستور در سال ۲۰۰۳ هنگام حمله روستایی در جنوب دارفور صادر شد. این سرهنگ که اکنون از مخالفان دولت سودان است تصمیم گرفته است علیه حکومت سودان افشاگری کند. او پس از حملات آوریل ۲۰۰۳، از مشارکت در حملات خودداری کرد. پس از فرار از خدمت، پاهای او را با لاستیک خودروی شعله ور سوزاندند. او نهایتا موفق شد به نیروهای شورشی عیله دولت بپیوندد، پیش از آنکه کشور را ترک کند. او که همچنان کابوس می بیند و تحت درمان روانی است می گوید که بدترین صحنه، صحنه تجاوز به کودکان بود. صجنه ای که او هیچگاه فراموش نخواهد کرد. او از تصمیم دادگاه جنایتکاران جنگی برای دستگیری عمر البشیر، رییس جمهور سودان حمایت می کند.
.
در همین رابطه : او یک “جانی” است، فراری با دستانی آغشته به خون.
هر کجا “عمر بشیر” را یافتید، به نام زمین، به نام دارفور، به نام عدالت، به نام آزادی، به نام حقوق بشر، به نام اخلاق و به نام انسانیت او را بازداشت کنید. +
